غبار شن باد

چه می خواهی از جانم که اینطور بی محابا بر ما تاخته اید؟

به کدام گناه ناکرده محکومیم به کشته شدن؟

با کدام تیر و تفنگ فریادهایمان را  که بر فراز بامهایمان سر می دهیم خفه خواهید کرد؟

با چه جراتی برادرم را کشتی ، به خواهرم تجاوز نمودی و همه را کشتی؟

هر روز که از خواب بر می خیزم گمان می کنم روز آخر زندگیم است.

از هرکه بی خبر می شوم گمان می کنم مرده است ...

تا کی ؟

کاش وقت داشتم ومی نوشتم ...

کاش وقت داشتی می خواندی...

کاش مرا می شناختی ...

کاش تولدت یکشنبه نبود ....

کاش می شد بدون بال پرواز کرد...

کاش همه با هم بودیم...

کاش ...

یک مداد پاک کن بده برای محو لبها.....نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان ، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم....شخم بزنم وجودم را ...بدون اینها راحت تر به بهشت می روم گویا!

یک  تیغ بده؛  موهایم را از ته بتراشم.... سرم هوایی بخورد... و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم !

نخ و سوزن  هم بده، برای زبانم می خواهم ... بدوزمش به سق....اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود......می خواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور کنم ! 

پودر رختشویی هم لازم دارم.....برای شستشوی مغزی....مغزم را که شستم ، پهن کنم روی بند... تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت... می دانی که؟ باید واقع بین بود !

صدا خفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر.......می خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب ،  برچسب فاحشه می زنندم.... بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می خواهم.... برای وقتی که خواهران و برادران دینی  به قصد ارشاد، فحش و تحقیر تقدیمم می کنند !

تو را به خدا....اگر جایی دیدی "حقی" می فروختند .....برایم بخر....تا در غذا بریزم.... ترجیح  می دهم خودم قبل از دیگران حقم را  بخورم !

و سر آخر اگر پولی برایت ماند ...برایم  یک پلاکارد بخر......به شکل گردنبند......بیاویزم به گردنم....و رویش با حروف درشت بنویسم:

"من یک انسانم "...." من هنوز یک انسانم" ...." من هر روز یک انسانم

خاطره ها چقدر زود می گذرن و چقدر زودتر خاطره های جدید می یان جای خاطره های قدیمی رو می گیرن.

چقدر زود گذشت خاطره ی تجدید خاطرات دوران دانشجویی و چه زودتر خاطره باهم بودنمان. اما بیشتر از این حسرت می خورم که کاش بجای اینکه خودم رو درگیر مسادل احمقانه کنم الان فرصت بیشتری برای مرور خاطراتم داشتم.

دلم می خواد یکبار دیگه فرصت داشتم و زمان به عقب بر می گشت و زندگی می کردم با خاطراتی جدیدتر ....

بالاخره قبول شدم.

 انقدر خوشحالم که می خواهم هرچه زودتر بروم داتشگاه. شوق و ذوق روزهای اول رو دارم. انگار دفعه اولمه می خواهم بروم دانشگاه. باید بروم زودتر دفتر و کتاب و مداد بخرم. هنوز نمی دونم منو بعنوان موسیقیدان می پذیرند یا نه...

به خودم تبریک می گویم...

دیشب خواب عجیبی دیدم. چند شبی هست که خوابهایم دیگه خواب نیستند. انگار واقعا دارد اتفاق می افتد. اصلا یک زندگی را  توی خواب دیدم. دیشب خواب دیدم که ١٢ اردیبهشت بود و مربی اسکواشم ناراحت بود که من بهش روز معلم رو تبریک نگفتم. واقعا هم اینکار رو نکرده بودم. به هیچکدام از معلمهایم روز معلم را تبریک نگفته بودم. اگر می خواستم تبریک بگویم که باید صبح روز ١٢ تلفنمو بر می داشتم و  تا آخر شب به تک تکشون زنگ می زدم. به همه ی دوستهایم، دشمنهایم و ... آخه همه یکجورایی معلم من بودند و در زندگی به نوعی به من درس داده اند گرچه شاید من معلم خوبی نبوده ام. اما در کل از همه درس گرفتم. امروز که ٢ ، ٣ هفته ای میگذره از اینجا به همه معلمهای خودم و همه معلمهای دنیا تبریک می گویم.

دیروز رفته بودم کتابفروشی ای توی انقلاب خرید کنم. پشت کانترش کسی نبود. فروشنده ها همه اونور بودن. گفتم آقا میشه لطفا بیاین من کتاب می خوام. گفت خودتون برید اون پشت و هرچی می خواید بردارید. رفتم و ۱ ساعت اون پشت بودم و همه کتابهای ریز و درشت رو وارسی کردم. اما آقای فروشنده با یه لحنی برگشت گفت خانم وقتی می ری اون پشت در کیفتو ببند. انگار دنیا رو سرم خراب شد. مگه من دزدم؟ بابا یا به مردم بها ندین و بهشون اعتماد نکنین یا اگه اعتماد کردین لهشون نکنید!!!!

دیگه نوبرشو آوردن! یهو بگین همه چیز حرام و نجس و ...

http://www.mtb.ir/fa/index.php?option=com_content&task=view&id=1096&Itemid=56